Fic Prisoner P.1

posted on 22 May 2014 20:47 by tonystark
TitlePRISONER
 
Pairing: Hiddleworth
 
Author: MING
 
Rating: G
 
 
 
 
เพิ่งได้มีเวลามาต่อ ดองเสียยาวอย่าโกรธเก๊าเลยนะก๊ะหงิงๆ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
รถจอดเทียบท่าในขณะที่นักโทษชายเริ่มทยอยลงจากรถจนมาถึงคนสุดท้าย เส้นผมสีทองถูกรัดรวบขึ้นชายหนุ่มมองดูกุญแจมือที่ถูกสวมก่อนออกเดินทางแล้วถอนหายใจ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเพื่อนตัวดีเขาก็ไม่คิดจะมาเหยียบที่นี่ซักเท่าไหร่  คริส เงยหน้ามองรั้วเหล็กรอบตัวมันไม่ได้ต่างจากที่เขาจินตนาการไว้เสียเท่าไหร่
 
 
 
 
 
" เฮ้ย น้องใหม่ ไงที่รัก !! "
 
 
 
 
 
" ฉันจองพ่อหนุ่มผมยาวคนนั้นนะเว้ย ! "
 
 
 
 
 
 
 
เสียงดังเซ็งแซ่จากนักโทษที่อยู่หลังรั้วเหล็กพวกคนโง่ทั้งหลายที่ไม่ระวังตัวจนถูกจับโห่ร้องแซวดังไม่ขาดสาย รำคาญ นั่นคือสิ่งแรกที่ คริส คิด โวกเวก เสียงดัง มีแต่คำผุสวาทไม่ลื่นหู เพื่อนเขาทนอยู่เข้าไปได้ยังไงกัน 
 
 
 
 
 
 
ชายหนุ่มผมทองถูกดันเข้ามาในห้องขังเจ้าที่ทำการปลดกุญแจมือให้ เขาลูบข้อมือเบาๆไล่อาการชาและหันไปประจวบเหมาะกับประตูห้องขังที่ปิดเสียงดังกระแทกหน้าได้แต่จิ๊ปากขัดใจกับมารยาทของเจ้าหน้าที่แต่ก็ไม่ได้ติดใจมากนัก เขามองสำรวจออกไปนอกซี่กรงเหล็กเวรยามแน่นหนาคอยตรวจตราตลอดเวลา
 
 
 
 
 
 
 
 
...ช่างน่าประทับใจ...
 
 
 
 
 
 
 
ใบหน้าคมคายยกยิ้มผิวปากอย่างพอใจดูท่าพัสดีของที่นี่จะใส่ใจกับความปลอดภัยซะจริง คริสเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนเรือนใหญ่ในห้องขังเวลาตอนนี้คือบ่ายสามโมงครึ่งเวลาทานอาหารเย็นคือบ่านสี่โมงครึ่งนั่นหมายความว่าตัวเขามีเวลานอนพักเล็กน้อยก่อนออกไปตามหาเพื่อน คิดจบก็เดินไปล้มตัวลงนอนโชคดีที่ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นเจ้าของห้องแคบๆนี้คนเดียว
 
 
 
 
 
 
 
 
อีกด้านหนึ่งในห้องพยาบาลคุณหมอเพลซกำลังฮัมเพลงเบาๆในลำคอหยิบนู่นจับนี่เก็บนั่นอย่างคุ้นเคยจนปวดคนป่วย(การเมือง)ทั้งหลายมองตาเชื่อมไปตามๆกันกับความสดใส ห้องพยาบาลเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชโลมใจมีกลิ่นหอมสะอาดและของสวยงามเจริญตานักโทษชายทั้งหลายลงความเห็นเช่นนั้น
 
 
 
 
 
 
 
" เอ้า อย่าเหม่อกันสิ "
 
 
 
 
 
 
 
 
 
คุณหมอหนุ่มส่งเสียงเรียกนักโทษทั้งหลายที่เหม่ออย่างน่าสงสัยก่อนจะยกยิ้มหวานเจี๊ยบ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
" ไอ้พวกที่สำออย รีบ กลับห้องไปซะก่อนนะก่อนจะได้เจ็บตัวจริง"
 
 
 
 
 
 
 
พูดจบห้องพยาบาลที่แน่นขนัดเมื่อครู่ก็โล่งถนัดตาเหลือเพียงสองสามรายที่ป่วยและนอนพักผ่อน ลี ผ่อนลมหายใจขำๆ ก่อนเดินไปยังตู้ยาเจ้าปัญหาของทางเรือนจำ เขาเขย่งปลายเท้าส่งตัวให้สูงเพื่อหยิบขวดยาบนชั้น คุณหมอสบถสาปแช่งสถาปนิกที่ออกแบบห้องพยาบาลแห่งนี้ เขาที่ว่าสูงแล้ว ตู้ยานี่ยังสูงขึ้นไปอีกจนต้องเอื้อมสุดแขนจน คุณหมอเพลซนึกสงสัยว่าสถาปนิกที่ออกแบบห้องพยาบาลแห่งนี้จะแแกปบบตู้ให้อยู่สูงเอาเหรียญทองโอลิมปิกรึอย่างไรกัน
 
 
 
 
 
 
 
 
เขย่งเข้าไป ลี พยายามเท่าที่ส่วนสูงจะอำนวย
 
 
 
 
 
 
 
...อีกนิด...
 
 
 
 
 
 
 
 
บอกปลอบใจตัวเอง อีกแค่นิดเดียวก็จะถึงขวดยาเจ้าปัญหา นิ้วเรียวแตะเข้าที่ขวดยาพอกำลังจะหยิบกลับเกิดเงาสูงใหญ่ด้านหลัง มือใหญ่เอื้อมขึ้นหยิบขวดยามาส่งให้ ลี มองขวดยาในมือกระพริบตาปริบก่อนจะเปลี่ยนเป็นโมโหนิดๆและตวัดสายตาขึ้นมองแขกไม่ได้รับเชิญ หงุดหงิด!! เหมือนโดนตอกย้ำว่าตัวเองเตี้ยชอบกล...
 
 
 
 
 
 
 
 
" ขอบใจ!! "
 
 
 
 
 
 
 
คุณหมอกระแทกเสียงเรียกเสียงหัวเราะนุ่มๆในลำคอของนักโทษหนุ่ม
 
 
 
 
 
 
 
 
" ผมมีแผลช่วยทำแผลให้หน่อย " 
 
 
 
 
 
 
 
 
ริชาร์ดบอกเสียงนุ่มแต่ก็ออกแกมสั่งในที สั่ง...ดูเขา ดูเขาที่เดินอาดๆไปนั่งเอนหลังบนเตียงผู้ป่วย มันน่าหยิบถาดแถวนั้นมาฝาดไอ้หน้าหล่อๆนั่นนัก
 
 
 
 
 
 
 
 
 
" เออ!! " 
 
 
 
 
 
 
 
 
กระแทกเสียงอย่างไม่สบอารมณ์อีกครั้งแล้วเดินปึงปังไปหยิบอุปกรณ์ทำแผล ริชาร์ด อาร์มิเทจ นักโทษชั้นดีที่อีกไม่นานก็พ้นโทษแต่ก็น่าแปลกใจเมื่อใกล้เวลาพ้นโทษทีไรชายหนุ่มผมสีเข้มมักเสนอหน้ามาหาด้วยใบหน้าฟกช้ำและแผลถลอกตามตัวกับผู้คุมเสมอและผู้คุมที่รายงานเขาว่าเจ้าตัวที่กลับไปเป็นนักโทษชั้นกลางอีกครั้งสร้างความแปลกใจให่เขาในสองสามปีที่ผ่านมา
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เขาหยิบถาดมาใส่ผ้าพันแผล ทิงเจอร์ แอลกอฮอล์ กรรไกรและยาแก้ปวดก่อนเดินกลับไปหาคนที่นอนสบายบนเตียง
 
 
 
 
 
 
 
 
 
" ไปโดนอะไรมา ? "
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ลี เปิดประเด็นและไล่สายตาไปทั่วร่างกายสมส่วนก่อนเขาจะพบแผลซึ่งเป็นแผลที่โดนบาดเป็นรอยทางยาว เขาสั่งให้ริชาร์ดยกแขนขึ้นเพื่อให้เขาได้ถอดเสื้อนักโทษสีมอนั่นออก มือนุ่มบรรจงใช้สำรีชุบแอลกอฮอล์ซับรอยแผลเบาๆ เพื่อฆ่าเชื้อและปาดทิงเจอร์ลงไปให้เบามือที่สุด คุณหมอลีคนงามถือคติว่าทำยังไงก็ได้ให้คนไข้ใต้อาณัติเจ็บน้อยที่สุดปิดแผลและแปะด้วยแทบสำหรับผ้าพันแผลเป็นอันเสร็จ
 
 
 
 
 
 
 
 
ลี เพลซ อมยิ้มกับความเรียบร้อยของการทำแผลคุณหมออารมณ์ดีขึ้นนิดหน่อยหลังจากเรื่องที่เหมือนจะโดนตอกย้ำเรื่องส่วยสูง เขาเก็บอุปกรณ์ทำแปลทั้งหมดอันไหนทิ้งก็ทิ้งไปที่เหลือก็เก็บล้างทำความสะอาดใช้ในครั้งต่อไป แต่ด้วยความซุ่มซ่ามที่ทำให้กรรไกรตกลงไปพื้น บ่นเบาๆกับความซุ่มซ่ามของตัวเองจนต้องก้มเก็บจังหวะเหมาะกับอีกคนที่ก้มลงไปด้วยปลายจมูกโด่งเฉียดแก้มนุ่มไปจนคุณหมอผงะมือที่เก็บกรรไกรได้แล้วสัมผัสพอดิบพอดีกับนักโทษหนุ่ม ลี สะดุ้งสุดตัวก่อนถอยกรูดจนชนโต๊ะด้านหลังจนของล้มระเนระนาด เจ้าของห้องยิ่งตกใจก่อนก้มเก็บลนๆ สร้างความแปลกใจและน่าเอ็นดูไปในที
 
 
 
 
 
 
 
 
 
น่ารักเชียว ริชาร์ดคิดกับคนที่ลนๆแต่พอคิดจะเข้าไปอีกทีกับลื่นจนเสียหลักไปและตามสัญชาตญาณมันก็ทำให้เขาคว้าสิ่งของที่ใกล้มือที่สุดเอาไว้แต่ใครจะไปนึกเล่า... ว่าไอ้ที่คว้าได้น่ะมัน...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เสียงโครครามดังขึ้นในห้องพยาบาลและชายหนุ่มตัวสูงผมสีเข้มที่วิ่งออกจากห้องพยาบาลแทบไม่ทันตามด้วยเสียงนุ่มๆที่ตะโกนด่าไล่หลังและเสียงประตูห้องพยาบาลที่ปิดกระแทกเสียงดัง ริชาร์ดที่วิ่งมาไกลหอบตัวโยนซูดปากเบาๆเพราะรอยปริแตกที่มุมปากตัวผอมๆบางๆแบบนั้นใครจะนึกว่ามือหนักขนาดนี้ นี่แค่จับก้นอีกฝ่ายยังเกือบตายถ้าเห็นอีกฝ่ายทั้งตัวเขาไม่หายสาบสูญไปเลยหรือแต่คิดแล้วขำ ชายหนุ่มหัวเราะหึหึแต่มันน่าจะคุ้มปากแตกกับได้จับบั้นท้ายนุ่มๆก็คุ้มราคาดี คิดแล้วมองตัวเองที่เปลือยอกมัวแต่วิ่งหนีออกมาเสื้อก็ไม่ได้หยิบแต่เอาเถอะ...ก็ดีเหมือนกัน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
" สงสัยคงต้องได้เข้าไปขอเสื้อคืนอีกรอบ "
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
...TBC...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
_____________________________________________________________
 
 
 
 
 
 
 
อุฮิ ฮาโลก็มาเจอกับ คุณหมอก่อนตอนสองคงตามมาในไม่ช้าหากไม่ขี้เกียจมันยาวกวื่านี้แต่ขอแบ่งไปตอนอื่นแทน ถถถถถถถถ ก็หวังว่าคงจะเบิฟคุณหมอลีและนักโทษริชาร์ดกันน้า คิสๆ   รัก รีดเดอร์ทุกโคนนนนนน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Fic Prisoner

posted on 30 Apr 2014 23:57 by tonystark directory Fiction
Title: PRISONER
 
Pairing: Hiddleworth
 
Author: MING
 
Rating: G
 
 
Note : ฟิคชั่นเรื่องนี้มีเนื้อหาชายรักชายเพราะฉะนั้นไม่ชอบกดปิดนะจ๊ะ รักรีดเดอร์ฟุดๆ จุฟๆ มุฟๆ ฟฟฟฟฟฟฟฟ อนุญาติให้กรีดร้องได้ถ้าชอบเนื้อหา #โดนตรบ
 
 
 
 
 
Intro
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
" เฮ้ โทมัส "  ชายหนุ่มหันตามเสียงเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนถูกจัดทรงอย่างดีเพื่อไม่ให้ผมลงมาปรกหน้าเกะกะเวลาทำงานในมือถือกระดานเอกสารก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะและหันไปหาต้นเสียง
 
 
 
 
 
 
 
" สวัสดีครับ ลี มีอะไรให้ช่วยหรือครับ "  โทมัส วิลเลี่ยม ฮิดเดิลสตัน นั่นคือชื่อของเขาแต่ส่วนตัวชายหนุ่มมักนิยมให้เพื่อนๆเรียกว่าทอมเสียมากกว่า
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
" เอกสารเกี่ยวกับคนที่จะมาถึง น่ะคุณรองพัสดี "  ลี เพลซ ชายหนุ่มหน้าคมติดหวานโบกแฟ้มเอกสารในมือไปมาก่อนจะส่งแฟ้มไปให้คุณรองพัศดีฮิดเดิลสตัน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
" ขอบคุณครับว่าแต่ คุณหมอมีอะไรหรือถึงมาหาผมด้วยตัวเอง " ทอม รับเอกสารมาเปิดอ่านคร่าวๆ และมองคุณหมอเพลซที่ใช้โต๊ะทำงานของเขาต่างเก้าอี้ไปเสียแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
 
" ยาแก้ปวด ผ้าพันแผลหมดน่ะเลยมาทำเรื่องขอเบิก "  รองพัสดีหนุ่มพยักหน้ารักก่อนเปลี่ยนมาให้ความสนใจแฟ้มเอกสารอีกครั้ง
 
 
 
 
 
 
 
 
 
" มาเฟีย ? "
 
 
 
 
 
 
 
เสียงนุ่มบอกขณะเปิดแฟ้มออกนิ้วเรียวไล้ไปตามสันกระดาษช้าๆ ประวัติข้อหาทุกๆ อย่างถูกรวมอยู่บนหน้ากระดาษ ทอม ไล่สาวตาอ่านเรื่อยๆก่อนจะไปสะดุดกับรูป รูปหนึ่งที่แนบมาไม่น้อยและด้วยความไม่ระวังรองพัศดีหนุ่มจึงเกิดทำรูปตกพื้น เขาก้มลงไปเก็บรูปขึ้นมาพิจารณาบุคคลในภาพอย่างละเอียด ดวงตาคมกริบสีฟ้า ดส้นผมสีทองระบ่า และใบหน้าเกลี้ยงเกลา ไม่อยากจะยอมรับแต่คนในรูปนั้นดูดีมากจริงๆ
 
 
 
 
 
 
 
" หน้าตาดีมากเลยใช่ไหม" ลียื่นหน้าเข้ามาดูรูปในมือของ ทอม ก่อนจะถามเพราะรองพัสดีหนุ่มดูจะดูจ้องรูปภาพนานเกินไป
 
 
 
 
 
 
 
 
" ครับดูดีมากๆ เหมือนนายแบบเชียวล่ะ " ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลพยักหน้ารับก่อนสอดรูปเข้าไปในแฟ้มตามเดิมและวางมันกลับลงไปบนโต๊ะทำงาน หน้าแฟ้มถูกประทับตราสีแดงสดแสดงถึงความรุนแรงของความผิดที่ก่อและความอันตรายของนักโทษ ดูท่าคงต้องจับตาดูเป็นพิเศษ ทอมนึกในใจ
 
 
 
 
 
 
 
" สมัยนี้ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพวกหน้าตาหล่อๆถึงไปขยันทำอะไรไม่ดีนัก " คุณหมอบ่นก่อนถอนหายใจ
 
 
 
 
 
 
 
" หน้าตาหล่อๆแบบนี้หายากจะตายทำไมไม่เป็นนายแบบกันนะ ใช่ไหม ทอม "
 
 
 
 
 
 
 
 เขาหัวเราะเบาๆกับ ลี ที่บ่นไปมาก่อนส่ายหัว แต่ก็...นะ หน้าตาดีๆแบบนั้นทำไมไม่ไปทำงานด้านอื่นกัน นายแบบ นักแสดง ค่าตัวคงดีน่าดูไ